Zegepraal

408

O! Hoe heb ik 't heerlijk hevig lief, 't leven, z'n buldering en zegening, z'n vurige bloeseming en z'n valen wintertriest, hoe heb ik 't lief in zijn fantasmagorischen groei; 't leven dat de heele menschheid aandraagt haar smart en geluk.

O ! hoe heb ik 't lief, dat geweldige, dat teedre leven dat de ragste meeldraad bouwt in de fijnste kelk, en 't broze hart van bloem en bloesem, de kleurige wonderziel inblaast, en rotsen als cyclopen uit den aardegrond laat opstaan, oer-wouden laat uitgroeien in woeste schoonheid; 't leven dat maatloos en ontembaar het groote wonder door het nuchterste feit heen-slingert, het prachtgroote, breed-tragische leven, dat in gril, 'n geweldig ziener op den schoot van 'n schrikachtig begijntje smakt, den profeet en opstandeling laat bakeren door 'n oude blauwkous, die zuigvast op d'r geloof, allerlei menschelijke zonden zit te bepiekeren, en kukkelt als 'n hen in nood, tegen iedere profetie en nieuwlichterij.

Het leven zelf is een eindelooze symfonie-reeks, met z'n van smart doorstroomde adagios, zijn jubel-scherzo's, z'n andante's. Het is almachtig droef, grootsch en stil.

Er is 'n Leven in den nacht en 'n leven in de heel-vroege morgenuren, waarop alles nog neuriet en klankenmurmelt, dat immens is van teederheid en innigste verrukking.

't Leven is van 'n nooit-eindigenden weedomsdiepte, van een smachten, een overwinnen, een mislukken, en doorgloeid van grootmenschelijke dwaasheid.

Dwaasheid.... 't smachten naar 't groote goddelijke geluk, die heerlijke, gloeiende dwaasheid die alle aardsche wijsheid en berusting en melankolie terneer slaat; 't smachten naar geluk voor-de-menschheid.

O ! 't Leven is van zonnejubel voor onze vlammende oogen, en de aarde wiegt in het gouden licht weefsel van den morgen.

Het leven is van groote droefnis en immens wee.

Het Leven is van uitspattenden jubel, van gelukschater en bazuinenden omroep.

Het Leven is de groote gouden, lichtende sprook, plots