Zegepraal

400

vlaagjes er tusschen mengt. De vermenging dier beide zielstoestanden is 'n derde beweging, vol van eigen genot. Eerst het verpeinsde verwerken onbewust in 't scherp-waargenomene, dan 't waargenomene vertemperen en verwerken in 't verpeinsde.

Drie vormen van bestaan, waaraan tallooze gradaties van gewaarwordingen weer beantwoorden, en ieder op zich zelf een eigen gebied van hoog schoonheidleven scheppend.

Met zoo'n leven bouw ik m'n werk op !

Florence, Florence, wat zal 't 'n zaligheid zijn als ik aan den arbeid ben, en ik heb jou vlak voor oogen.

Zou 't wel 'n zaligheid blijven lieve ?

Zou 't verlangen, 't hevige, snikkende, van weedom door-prangde verlangen, niet vreeselijker, maar geweldiger zijn dan de bevrediging ?

't Golfgeklots is 't zangerige verhaal van dat verlangen.

't Murmelt, ruischt plots uit, zinkt weer terug in herinnering, vèr, vaag, zangerig en klotst weer aan, en gaat altijd, altijd weer terug in 't zoete gamma van fijn geruisch als zanggeschrei, en stijgt en daalt weer.

't Is er weer in m'n ziel, dat golfgeklots, 't ruischende verhaal van mijn verlangen.

Florence, kom, kom, ik kan niet langer alleen zijn, alleen met m'n werken en de zee.

II.

't Is weer uitgesnikt. Ik heb weer gewerkt.

Mijn vriend, mijn arme vriend kijkt me aan, maar ik beef niet meer van smart.

En ik zal je verder vertellen van mijn werk.

Florence, ik vind 't 'n heerlijkheid tusschen allerlei soorten menschen te leven.

En mèt hen, of alleen, wil ik alles ondergaan van hun passiën en gedachten.

Dat geeft 'n avontuurlijken gloed aan elke diepe daad, maar