Zegepraal

ZEVEN-EN-TWINTIGSTE HOOFDSTUK.

Wat ik van mijn werk bouwen wil ?

Luister Florence. Is er niet iets heel vreemds in ieder mensch ?

Zoo b. v. zijn er voor mij dagen op dagen dat ik van al 't om mij heen gebeurende niets, letterlijk niets zie.

Is 't niet om fel te lachen als zoo iemand 'n ,,realistisch waarnemer" wordt genoemd ?

Heel het leven, met al zijn luidruchtig of stil gebeur verruischt langs me als 'n droom.

Ik leef dan heelemaal naar binnen, het innigste droomleven met open oogen.

Ik ben onmachtig iets van de buitenwereld te zien, doe er ook totaal geen moeite voor.

Ik ga langs de straten, ik zie niets. Ik ga langs de velden en akkers, ik zie niets. En alles staat toch bloeiend in m'n ziel.

Ik voel alleen op me inwerken van buiten, ruimte, ontzaglijke wolkenlucht en licht.

Tot plots 'n keer in m'n bestaan komt, 'n soort ontwaking.

Alsof je van 'n eenzaam boerenhutje, in 'n wei, plots op 'n Parijsche boulevard gesmakt wordt, hóe, is je zelf 'n raadsel. Je hoort 't dreunen van 't leven, je ziet den massawoel, je grijpt naar je hoofd en je beseft.

Dan zie ik alles, merk ik elk ding op, en m'n waarneemver-mogen speurt als 'n geheel op-zich-zelfstaand in mij werkende intelligentie.

Het zijn twee prachtige geestesbewegingen.

Het eerste leven heelemaal innerlijk, en luidloos de ziel weggedoken als 'n fijn glansje in 'n kristallen bol. 't Andere leven uiterlijk, met uiterste verscherping van opmerking, die óf de meditatie terugdringt, óf haar spelend in varianten en bij