Zegepraal

395

't Leven slaat ze in 't gezicht en bestriemt ze de wangen, spuit ze de oogen vol spot en hoon. Ze sjouwen. Het leven buldert en gromt rond hun voeten en kleeren. Ze sjouwen.

Het onweert boven hun hoofden ; 't licht flitst en vlamt. Zij sjouwen.

Nooit gaat hun een sidder van allerhoogst ontzag voor het gansche kosmische levensmysterie door de ziel. Zij sjouwen hun waarneemvracht, ze sjouwen, ze sjouwen.

Daarom verfoei ik de ,,waarneemkunstenaars" zonder de diepere fond van levensbesef.

Ik weet Florence, er is een herkulische kracht noodig van den geest en de ziel om de synthese van kunst en leven te geven. Dat vermogen alleen titanen !

In die titanische levensherschepping liggen alle sentimenten, alle aandoeningen en indrukken, alle idealen en verrukkingen, alle smarten en weedom, in hun hoogsten en zuiversten vorm uitgesproken.

Geen sentiment van de innigst-menschelijke teederheid of 't ligt uitgesproken in zijn arbeid, en geen sentiment van hoogste en heftigste smart en herinnering van weemoed, of het trilt er in zijn ragste vezelen. Geen psychologie van massa of individu of hij doorgrondt en beeldt ze.

Zoo is Beethoven titanisch, maar iedere melodie in zijn symfonieën heeft de smart en de teederheid van zijn menschheid in zich opgenomen. En gaf hij niet de speelsche, tragische, van weedom doorsnikte, van smart, doorhuiverde melodie, de hemelsche en de roepende, de klagende en schreiende melodie van z'n ziel terug in z'n Sonaten, toch ook lyrische schepping van den zelfden Titan.?

III.

Vandaag ging m'n werk heel zwaar, Florence !

Er hangt 'n rauwmist over mijn ziel.