Zegepraal

3 »7

En niemand is er die mij raad, ik die zooveel, o ! o ! zoovéél geraden, gevormd en geluk maar ook smart gegeven heb !

Maar ik weèt nu wat ik doèn wil!

Florence, heeft er wel ooit in 'n wezen zoo hevige drang geleefd, drang, uit 't diepste van zijn onbewuste natuur aanhijgend, zoo schroeiend, zoo innig en zoo voortdurend, om 't heele leven saamtevatten tot 'n groote Eenheid van gebeuren, een drang om al de bestaande dingen van 't leven der zinnen, en 't leven der teederste en diepste verbeelding saam te vatten; saam te vatten 't leven der hartstochten en 't leven der ontleding, ^,t leven der verrukkingen en 't leven der somberingen; saam te vatten, te omvamen 't leven der hoogste geestelijke schoonheid, tot 't leven der smartelijkste afdwalingen en demonisme, heel de gods-menschelijke en de beest-menschelijke natuur, om dat alles te beelden, uit te houwen, te boetseeren, te bezingen en te bedramatiseeren, ontembaar van fantasie, eindeloos van afmeting en ruimte.

Maar ik zal alles terugdringen en in groote scheppingsorde, met de macht der beheersching een voor een werkblok uithouwen en de wereld inslingeren.

Want anders sterf ik, verkrimp ik onder de atlaskracht van 't gansche wereldbestaan, onder schoonheidsontroering die ik nog niet beelden mag, in smart en jubel, nü in die ziekte.

Ik ben al zoo van smart omkronkeld geweest, moet ik nu nog worstelen om tot uiting te brengen de hoogste schoonheid, die 't Leven in al z'n geweldigheid zelf in me gebracht heeft ?

Ik weet nu dat ik telkens te rusten, dat ik als tegenwicht voor mijn overal indringend aandoeningsleven me te temperen heb met allerlei nietige afleidinkjes.

Dat is heel noodig Florence.

Want alles wat ik zie en voel, dringt dóór tot mijn schepping-drang, wordt door die kracht ingezogen, en in z'n diepste be-zinking herschep ik het tot 'n tweede hooger leven.