Zegepraal

₃86

slanke wiegingen van je blond wezen m'n geluk om me heen ! Ik zal nog harder werken. Ik zal me, in jou verzorging sterker voelen, machtiger, bedeesder en dieper.

Want is 't niet vreemd lieve,.... de tijd dat ik werk voel ik mij heelemaal niet, geen hoofd, geen rug en lendenen. Er is dan in mij 'n rust, groot en heel m'n wezen dóórtrekkend.

Daarna, ja daarna ben ik er ook niet meer, maar op 'n heel andere wijze !

Maar ik weèt wat ik offer ! De Ernst leeft in mij geweldig.

Ik wil liever 'n vroegen dood met 'n toch volle uitstorting van mijn opperst scheppingsbegeeren, dan 'n langer leven waarin ik tredje voor tredje, de helft van de hoogte bereik, de helft van den bouw van mijn wereldepos.

Ja lieve, ik heb grootsche, ontzaglijke plannen.

Zie je Beethoven met z'n symfonieën ? In z'n geheel één overweldigend klankfiguur, in de wereld der toonpoezie, toonepiek en toonlyriek. Mét zwakte en gebreken ?

In den roman of dramatische kunst van deze en vorige eeuw is er nog nooit zoo'n symfonische arbeid geschapen!

O liefste, liefste, bid met me,.... tot.... ik weet niet wien. Maar smeek met me dat ik wat levenskracht mag behouden om tenminste wat werken van 't allerhoogste te bouwen.

Ik weet Florence, dat ik ze in rust-van-konceptie moet overmeesteren.

En zoo dikwijls al kind, zoo dikwijls beheersch ik mij volkomen, en ik zal 't geven, ik zal er komen, tot dat allerhoogste.... dat allerhoogste dat 'n mènsch kan geven.

Er is zoo ontzaglijk veel dat in mij om uiting dringt, maar veel, heel veel stuur ik terug met 'n snik en 'n vloek, 'n zegen en 'n na-staar.

Ik ben zoo bang, zoo bang lieve, dat 't leven me weer inééns doorbreekt, dat ik weer in 'n alkoof, 'n gasthuis te verstumperen kom, wég van 't licht en de klare lucht.