Zegepraal

3«5

Er was in me 'n gesnik en gejubel, 'n zacht geluksgeschrei en 'n weemoed, maar vooral ook 'n angst en verschrikking, om al die gestalten, die karakters en schepsels weer voor mijn levenden geest op te roepen.

De eerste week heeft m'n werk me vreeselijke nachten gebaard.

Ik arbeidde ieder uur, iedere minuut ook in den heel gebrek-kigen slaap door ! Geen schepsel, geen toestand, geen gebaar, geen zin liet me los !

Nachten van worstel weer, waarin ik wegtrapte die zelfge-boren wereld van menschen en groepen. Maar strompelend of hinkend, ze bleven toch voor me leven, alleen gewond door mijn vloek en mijn haat.

Maar op den dag, als de martel van den droom en den doorschreiden slaap weg was uit mijn hoofd, had ik ze blindlief, mijn sigen geschapen wezens, mijn menschen, de slechte en hatelijkste even innig als de zielsteed're en menschelijk-mooie.

Eindelijk Florence, sliep ik na gewerkt te hebben, toch ook weer wat beter soms.

Ik zinde en overlegde weer met mezelf.

Ik wist nü voor goed dat ik nooit heelemaal herstellen zou. Moest ik nu onder dat absolute besef, onder blijvend gemartel van ellendigen slaap en droomhel, smartelijk gewichtendruk op schouders en rug en zooveel pijnen meer, m'n leven aftobben, en de aandoening voor kunstscheppingen in mij laten verslappen ? Daarvoor toch was mijn geest, mijn ziel te goddelijk-opstandig en de scheppingsdrang in mij te hevig !

Ik overlegde met me zelf dat ik doorgaan zou, met zieke handen en zwakken rug, met droomzwaar hoofd en pijnlijf. Ik zou werken, omdat mijn ziel vol geluk en levenskracht uitstraalde. Al waren mijn lenden gebroken, mijn hart was heel.

Benauwingen keerden sterker, banger terug, maar ik bleèf werken. Ik wou overwinnen, ik wou den zegenpraal, of ik moest er maar uit!

En dan Florence, als jij er zult zijn, en ik zie in de pracht-

25