Zegepraal

378

Precies zoo bij z'n goedsmoeds-lallend volk, dat daar in zonnegloei z'n vettige klieken op liet heele gras komt verslinden, met z'n mandjes, stuktezakken, druipend en klonterig van vet, in luidruchtig rumoer en zang den dag ten einde host, luiert, zingt en vrijt.

't Is 'n woeste klus Jan-plezier-wij ven en kerels, goedig bijeen, in boertige loszinnigheid en Zondagsche vulgariteit. Je hoort en ziet 't gehik van volgegeten rondbuiken, 't gemopper van kinderen, 't gezoen en de vette zinnelijkheid van marjeniersachtige verliefde paartjes. Je doorleeft 't kermisduizelige lawaai en volksgerucht. Je hoort 't geslokker en geklokker van drinkebroers en jolijtende gasten, 't Bois de Vincennes krioelt van groepjes, 't Is er gesmook, gezuip, gelal, gestoei en potsierlijk gedans.

En nergens sensualiseert Steinlen zélf.

Dat is ook 'n geweldig-groote eigenschap van dezen man.

X.

Nu kun je zelf verder gaan met je eigen ondervinding en kennis van dat leven, die jij niet hebt Florence, maar ik toch wel 'n beetje.

Want plots, als de volkslol w^Teggeschuimd is, met de eb van 't leven, ligt er stilte in dat zelfde bosch, komt er moord-somberte, gaat de sluip van den souteneur rond.

Dan liggen de lanen dicht met nachtzwart, donker als 'n hel, nauw, beangstigend.

Ga je 'r in, heel diep, als 'n onbezonnen zwerver dan kun je achter je hooren den sleepstap van den sonneur.

Denk niet Florence, dat 't alleen rampzaligen zijn die zoo'n nachthei indwalen.

Er zijn wellustelingen bij, pervers en paf van den grande-kokotten-praal. Ze stappen uit een wereld van fonkeljuweelen, van rijtuigen, salons en doorgeurde boudoirs, van zwijmelweelde onder nachtzwelgers, groote dobbelaars en waanzinnige verkwisters, naar het nachtbosch. Ze hebben geen emotie meer in hun schitterkring.