Zegepraal

376

C'est Rosa,____ j'sais pas d'ou qu' a' vient

Alle a 1'poil roux, eun' tèt de chien... Quand a' passé, on dit v'la la Rouge, A Montrouge.

Dat is Rosa. Maar 'n ,,tet de chien" is 't niet ! Eerder 'n kop van 'n gewonde baviaan, de tronie vol krabben en scheuren van heetige speelschheid.

Maar hoor den boef in z'n slotstrofe :

Quand a' tient 1' michet dan' un coin

Moi' j'suis a coté.. pas ben loin____

Et lend'main 1'sergot trouv' du rouge A Montrouge.

Et lend' main 1'sergot trouv' du rouge, a Montrouge.

Je ziet de voeten van den aangevallene, en de sergot's in de verte ! Die laatste regel, en zijn ,,pas ben loin" van den voorafgaande, verhuivert 'n vreeselijk drama, 'n Bloedlijk, de beenen uitééngespreid.

Wat 'n suggestie ligt er in die strofe ! Hier is Bruant méér dan Bruant.

Je voelt 't duivelsch werk van den boef en Rosa, de gekerfde baviaan tronie, de prostituée met haar verwilderde wreedheid.

En de avondstilte, de lucht, de verte, de huiverbuurt, alles ligt er in, en d'atmosfeer is enorm!

't Werk van Rosa, de haren over haar moordkop gewarnet, 't hysterische moordmasker grijnzend.

'n Yreeselijke vrouw !

Zie nu z'n teekeningen en typen van Belleville en Menii-montant, korte brokjes straat, pleintjes, uitkijk op achterbuurten, brasseries en blinde straatjes-kronkeling.

Zie z'n prachtige „Amoureux" vol waggel en dronken zwier, en de stemmings-uitdrukking der straten. Zie z'n soldaten, de gansche psychologie der Place de la République erin. 't Leven van straat en plein in Chapelle, het visioennaire van la Roquette, de dood z'n slachtoffer tegen d'aarde stortend in blinde worsteling.

Ik zou alles, alles met je willen zien, bespreken, ik zou 't met je samen willen bekijken, lang, heel lang, dat we 'r ons