Zegepraal

375

Is 't niet om te huiveren, 't ziedende, stille demonisme in die regels :

J'ai 1'foi' chaud, dans ma peau 1'sang bout,

Quand j'vois roug' dans 1'noir ej' crèv' tout!

Gare au pant' qui veut suiv' ma goug, A Montrouge;

Of dit koupiet :

J'en connais qui voient tout en blanc,

I's en boulott'nt, i's ont pas d'sang!

Moi j'en ai, mais j'vois tout en rouge, A Montrouge;

't Is sober, maar is 't niet om te huiveren ?

Daar staat de kerel die : voit tout en rouge, in 'n hoek, achter 'n boom, ineengedoken.

De bloedmist omsluiert z'n oogen !

Wat moet de ziel ondergaan hebben die uit ontroerd lijnenspel zoo'n menschenkop liet groeien ? Wat 'n levensbegrip en dramatische diepte. Want 't is niet de énkele boef die hier staat, 't Is de ontaarding, 't hevige godbeest, 't demonisme en 't groot-misdadige.

Heb je 'm bekeken Florence, in z'n hoek, achter de lantaarn, en 't wijf, zijn wijf, dat 'n rampzaligen hysterikus bij den arm meelokt, onder 't licht van de lantaarn ?

Hij zal zich overgeven. Straks ligt hij gekeeld, stolt 't bloed op z'n vermoorden schrik-kop.

Maar zie eens Florence, hoe Steinlen die avondwijk teekende ! Prachtig geveeg en lijngekras, elk streepje z'n beduidenis toch. Overal lichtgümmig en duister. Heel ver de stad, en dichter bij 'n blok huizen dat oplicht.

Maar voel je de avondbange verlatenheid van Montrouge ? 't Is 'n meesterstukje. Er zijn nog fijner van licht en tintweefsel, nog stemmingsdieper bij, maar niet van zóó sterke, suggestieve dramatiek en demonisme.

En op de volgende pagina de kop van zijn Rosa.