362
Moi, je n'sais pas si j'suis d'Grenelle, De Montmartre ou de la Chapelle, D'ici, d'alleurs ou de la-bas; Mais je sais ben qu la foule accourue TJn matin, m'a trouvé su 1'tas Dans la rue. —
Wat 'n ontzettende wrok zit in die hevig-onverschillige zinnetjes, moordend, bloedend en aanklagend.
J'mai jamais connu d'aut familie Que la p'tit marmaiH'qui fourmille Aussi quand ej m'ai marida, J'mai mis avec un' petit grue Qui truquait' le soir, ü dada, Dans la rue.
Nu komt de schavot-man, vooruit voelend voor galg en rad te zijn opgegroeid, gehavend, weggetrapt uit de lokkende kleurhel van 't Parijsche stadsmonster.
A present, ou qu'vous voulez qu'jaille ? Vous vouderier-t'y que travaille ? J'pourrais pas... j'ai jamais appris ... Va falloir que j'vole ou que j'tue... Hardi! Joyeux, pas vu ... pa pris ... Dans la rue...
't Maakt stom van ontzetting. De wreedste realiteit, los-gewikkeld tot het naakte, beendrige en bloedige karkas, zonder 'n schamp romantiek !
Florence, hoe veel en wijd-om heb ik die stad doorzworven. Hoeveel heb ik er stom geschreid, en koortsrillingen me voelen doorhuiveren, als ik de achterbuurten doortrok, en van daar in 't lokkende licht en den gloed der boulevards viel.
Parijs, stad van zwijmel, wellustroes, betoovering en hooge verrukking !
Ze is als Carmen, die groote stad, als Carmen, met haar streelende zinnelijkheid, de fiere koketterie, de tooverfijne gracie, en d'r lichtzinnige, wispelturige voluptueusheid.
Er is 'n schroei-vuur, hevige passie en 'n bang noodlot