Zegepraal

3Ör

prachtige, dramatisch-angstige stad; die stad van vrouwgracie, met d'r duivelsche straat-nymfen, d'r boulevards, café-chantants, dat helsch-lokkende, altijd je lokkende Parijs, met z'n diepe zinlijke en toch hoog-epische bekoring, z'n hallucinaties en genotszwijmel.

In Parijs zelf Florence, had ik, die nooit alkohol dronk, dikwijls de sensatie alsof ik in de fel-vervisioeneerde sfeer leefde van den absinth-slurper of hassich-maniak.

Florence, ik bid je, zie me niet zoo vreemd en stil-doordringend aan.

Ik zie je wel, ik zie je wel!

Ja lieve, jij ként, Parijs niet zooals ik.

Kijk die krabbel van Steinlen !

'n Donk're lucht, even 'n bank, heel eenzaam op 'n droefstille buiten-boulevard. Drie kinderen, vervreten van groote stads-misère ; twee op de bank..

Een verzonken schepseltje zit blootvoets in ééngekrampt. Op 'n be-vod schootje bibbert en zwijmt 'n ander schooiertje, z'n klein kopje krampig weggeduikt tegen 't rillend-inééngeschrom-peld karkasje van z'n makkertje.

'n Ende verder staat een schooiersmeisje te kijken, stom.

Wat 'n hevig drama.

Die donk're verre Parijsche nacht,.... die kleine schooierleventjes, hongerend en wegschuwend naar den duistersten en sombersten stadshoek.. .. En vóór hen, vóór hen, 't kleur-gegloei en de doorschitterde hel van de groote, rumoerende avondstad.

Nog 'n krabbel!

Bij 'n lantaarn, in 'n makroo-broek, 'n vondeling uit 'n vuile mand gerold, schreeuwend tót politie 'm vindt in z'n rottende plunje.

Hoor hoe dit schooiertje opgroeit tot verwaarloosden boef en moordenaar.