Zegepraal

360

juist tegen z'n ellendigste ziekte en koortsgevoel in ? Heeft Beethoven in z'n fysieke misere niet doorgebouwd, en Darwin, tusschen al z'n lichaamslijden ?

Ik wilde óók, ik moést ! Veel zou er toch niet meer van me terecht komen. Geheel herstel was 'n fabel, ik zou nu met de uren van m'n nog blijvend leven te woekeren hebben om m'n groot werk, in z'n architektonischen opbouw te openen.

Florence, je wilde toén toch niet dat ik jou sclireef ?

Dat kon ik niet nonnetje, dat kon ik niet. Mijn verlangen in 't droefnisweer naar jou, was ontzaglijk !

Om me heen leek 't weer winter. Wilde wind joeg over de akkers en de lucht somberde zwaar en laag. En tusschen 't jonge groen regengesluier.

Ik volgde je in al je bewegingen. Wat je nu deedt in die geweldige stad, die stad van licht en duister, die stad van ver-zwammend leven !

III.

Ik kan je niet zeggen lieve, dadelijk en vol, wat er in me gebeurt als ik aan Parijs denk, hoe bang-grootsch, lokkend, altijd lokkend ik die stad voel, die stad van obsessies en angstig levensgerucht; van fel-verblindend lichtgestraal en avondgloed.

Ik had deze week, door toeval, van mijn dokter, de Dans la Ru es van Steinlen ingezien. O Florence, zooals hij Parijs voelt, zoo voel ik het, even hevig en diep-mysterieus in de realistische dramatiek, misschien nog wijder en machtiger in z'n massale epiek.

Ik heb in die boeken gekeken, stil, en vlak voor m'n landelijk raampje. Uren achtereen bleef ik, soms op één of twee plaatjes turen. Mijn herinnering schiep atmosfeer !

Ik keek naar 'n krabbel, 'n half schetsje, 'n brokje buitenboulevard in heel fijn lijngeëts neergetooverd. O ! ik zag, doorleefde weer m'n zwerfuren door die demonisch-felle