Zegepraal

359

Maar midden in mijn zachtjes-aan-weer-opbouwen van nieuw leven, kwam voor een week droefnis over instorting.

Het weer was plots versomberd, en 't leek, of ik met den plotsen atmosferischen omkeer, ook opnieuw kon beginnen.

Hevige zwaktebevingen, koortsige nerveusheid en stikkingen berilden en bekropen me weer van boven tot onder. M'n droo-men groeiden óp, helscher dan ooit.

M'n geest worstelde tegen. Want ik had de lente geproefd, 't nieuwe leven, en ik wou nu niet meer dood of lam-ziek. Ik wou werken, scheppen !

Het begon weer in me te weenen, dat ik niet verder zou kunnen gaan, en ik vervloekte me zelf meer, dat ik mij zóó door moordadige overwerking voor goed had gebroken.

Toen jou brieven midden in, met dien levensgeur van je ongeschonden jeugd! O ! dat was om te snikken !

Maar ik wou kalm blijven, me beheerschen.

Ik drong weer met reusachtige energie 't scheppingsleven en 't hunkeren naar werk van me af, speelde met Bruno loom en dood op, zocht weer doffe afleiding in dingen die me vreeselijk verveelden.

Florence, eens had ik zelfs mijn viool gegrepen !

Maar dat benauwde me hevig, want voor dood viel ik op m'n bed terug, en nog 's avonds laat voelden m'n rug en m'n lendenen aan, alsof ik van de pijnbank was gesleurd op 't nippertje van bezwijmen.

Toch wou ik energisch blijven tot 't uiterste en met sterke uitspanning, beheerschte ik me, door niet, — al strompelend de laantjes door, — in stilte te koncipieeren.

Ik ging wat oppervlakkig botanie doen, 'n rustig-innig en geestkalmeerend werk. Maar alles waar de schoonheidsvoeling achter komt brengt mij in ontroering, meestal heel stille, maar diep-binnen-in uitwoelende aandoeningen, zoodat ik ook dien arbeid gauw moest loslaten.

Toch liet ik me niet inzinken.

Heeft de groote en goede en heerlijke Vincent niet gewerkt