Zegepraal

356

Zoo moet eeuwig de Ikheid van 't individu dóór de Ikheid van de menschheidsziel heengaan.

O, Florence, hoe voel ik, dat mij, tusschen verstikkingen en pijnen, gesukkel en ellende, dat goddelijke worstelen om te overwinnen, weer 't heerlijkste van 't leven lijkt.

Er is niets grootscher en verhevener, niets breeder en geweldiger voor mij, dan het inleven van die massa-ziel. De diepste ontroeringen overstroomen mij als ik den gigantischen strijd voor de heele menschheid zie, om geluk en schoonheid, dien strijd van 't tijdelijke met 't Eeuwige leven.

Ik beluister weer iederen snik van 't menschdom, iedere klacht en iederen zang, en mijn prachtig-onstuimig opstandingsvolk juicht mij bij tijden de ooren vol met 'n storm van groot levensgerucht. Ik worstel en vecht met 't gloeiende en oproerige Leven.

Ik voel me weer herboren, maar nu rustiger en breeder voelend dan ooit, nu ik weet, aller-diepst weet, dat mijn per-soonsgeluk en persoonsliefde eerst in de menschheidziel tot z'n grootsten en zuiverst en opbloei komt.

Florence, je brieven maken mij duizelig van dat heerlijke geluk, dat nu te gebeuren staat, 't geluk, dat wij samen zullen zijn, en samen onze liefde dragen in den eindeloozen kring van het groot-menschelijke bestaan.

Het Leven brandt en ziedt me in de ziel, en ik durf het aan, in al z'n ontzettende kracht !

Wij gaan als individuën in onze lièfde tot de gemeenschap.

Wij leven het leven der menschheid.

Wij blijven ons niet bestaren in de uitwisseling van onze fijnste persoons-sensaties, in het subtiele en fragiele verwikkel van ons Ik, maar wij storten ons in 't gebruis van de levenszee. Wij strijden en verrukken, wij lijden en smarten mèt de menschheid. Dat is onze deugd, ónze moraal.

Hun smart doorschreit ons, hun vreugd doorgloeit ons.