Zegepraal

vier en twintigste hoofdstuk.

Bruno was me wel 'n heerlijke afleiding, maar ik moest mij te veel met haar bezigheden, wijl ik niets anders doen mocht.

En toch telkens voelde ik weer zoo'n overstelpend hunkeren naar geestelijk leven, dat ik trilde van aandoening, toen ik heel uit de verte den nagalm van ons partijkongres hoorde.

Ik had 't maar in één doorgezet.... ik las er zélf van.

Dat was 't eerste zelf-lezen weer, en schoon 't blad me hevig beefde in de hand, voelde ik me doorgloeid van nieuwe verrukking voor onzen grooten, groot-hevigen en machtigen strijd, voor ons menschheids-ideaal. —

Mijn lichaamszwakte bleef, m'n ellendig lijf kon niets anders nog dan strompelen, maar mijn geest vlamde weer öp. Ik onderging weer alles met m'n ziel, vrij van angst en benauwingen.

Nu las ik ook langzaam aan al je achtergehouden brieven, die wonder-innige, meelevende uitingen van m'n verre, maar liefste ziel, en ik las al meer van ons partijkongres.

O ! hoe begon 't al weer in me te murmelen van leven, te popelen van emotie, te zingen en zacht te jubelen, dat ik ééns misschien weer aan mijn werk zou komen, wat daar niet ver van me af lag, waarvoor ik nog keel-toesnoerenden angst voelde.

Ik liep nu al alléén, met 'n stoeltje onder den arm, 'n halve laan vér, stumperig, stap voor stap, maar 't ging toch.

O Florence, hoe stond ik weer in verrukking voor de wondre lenteochtenden, met hun zacht bloemgegeur, als de gouden morgenpoorten van den doorglansden hemel open-wonderden en 't licht en de kleuren trillend uitstroomden, overal heen,

23