Zegepraal

349

Dat is prachtig, zoo'n vriendschapsuiting van Bruno.

Soms gebeurt 't tweemaal, gauw na elkaar. Dan barst er geschater uit bij Aay, die zand proeft op z'n lippen; springt Bruno verschrikt wèg, niet beseffend d'r plompe, zand-rond-strooiende vriendelijkheid.

In ééns, de ruimte van 't land om zich heen voelend, krijgt ze den kolder in den kop, holt ze rond Aay in al grooter kringen, 't Ventje begint al sterker te schateren om Bruno's gehos, tot z'n heele lijfje machteloos van lachpret weer op 't gras terugsmakt.

En eindelijk, na d'r woesten wedloop, komt ook Bruno, uitgeput en hijgend, d'r zweettong den bek uit, vlak naast 'm liggen, wachtend op 't streelhandje van het kind, dat dadelijk langs d'r prachtige oorlappen strijkt, den kop aait. Zoo raken ze allebei tot rust, komen in sluimer bijeenliggen, alsof er niets gebeurd was.

Midden in het prachtkastanje van d'r huid heeft Bruno 'n heerlijk donswit plekje haar, precies midden op d'r borst, en 't is altijd dat verrukkelijke vlokje, waarover Aay en ik d'r streelen. Aay's pootje woelt dan in 't donsplekje en Bruno ligt oogdichtknijpend stil te genieten van baasje's lieve vriendschap.

Maar 't mooiste moment van innigheid was wel ,toen Bruno, al zwaarder en logger wordend, op 't punt stond te bevallen.

Die vragen van Aay ! Hij begreep, dat er heele kleine hondjes in Bruno aan 't woelen waren, maar eens op 'n ochtend zag hij Bruno zich uit 'n luier-lig opwerken en log aan 't loopen gaan.

— Loopen de kleine hondjes nou ook mee in zijn lijf ?

Prachtig-simpel kwam 't eruit.

Hij kon 't zich maar niet anders denken. Als de ouë liep, moesten de jongen vanzelf mèestappen, om d'r bij te houden.

't Was zoo innig-naief. Eerst later kon ik hem er wat van zeggen.

Plots 'n morgen, zag hij Bruno in z'n groote mand liggen met tien hondjes, die allemaal heel week en muizerig piepten.