Zegepraal

346

melancholiek, heet droef, maar zoo mooi van liefde-uitdrukking, dat ik er stil van werd.

Ze was heel schuw, Bruno, en zwanger.

Zes uur lang bleef ze soms voor m'n bed liggen. Buiten de nachturen, moest ik nog meer dan de helft van den dag rusten. Eerst was mij dat zoo martelend-vervelend geweest. Van dat Bruno voor m'n bed wachtte, voelde ik 't minder.

Als ik 't dier riep, kroop ze weg. Trillende angst zat in 'r. Zou ze veel slaag gehad hebben ?

Heel langzaam wende Bruno. Ik riep ; ze kwam, schuw, kwispelend en de goddelijk-droeve oogen bang naar mij öp.

D'r lijf was niet mooi, in dien toestand vooral niet, maar haar kop maakte alles goed. Die was overweldigend fraai.

Je hebt 'r nog niet gezien, lieve, maar ik weet nü al dat zij erg bevallen zal en dat je dol veel van d'r zult gaan houden.

't Kan me geen zier schelen of de menschen meenen dat ik m'n honden-liefde overdrijf, ik doorleef 't zoo; ik vind Bruno 'n heerlijk-lief vriend-dier, en d'r oogen, d'r oogen, daar kan ik je niets van zeggen. Geen sterveling zou 't kunnen.

Ook heeft ze bewegingen, die zoo innig, goedig en onbeholpen-aardig zijn. Ze wordt al vriendschappelijker en trouw. Als Zus, of 't: meisje beneden in de handen klappen, dat ik zal komen eten, dan strompel ik alleen van bed. Maar daarvóór heeft Bruno ine al geroepen. Zij staat dan rechtop tegen 't bed, en streelt heel lomp-innig d'r prachtig-behaarde pooten langs m'n gezicht en dan kijkt de lobbes zoo droef en baloorig, alsof ze me dreigen wil: als je niet dadelijk meegaat eten, verdrink ik me.

Ik heb nooit zulke oogen vol tragische smart gezien, als die hond heeft.

D'r ooren zijn ook heel mooi, prachtig-bruin en lang.

Kijk ik haar nu terug aan, stil, zonder iets liefkoozends te zeggen, dan wordt ze vreeselijk verlegen ; graaft ze den kop diep in de dekens, streelt d'r ooren, neus en snoet tegen me op, vleiend en lokkend en lief als 'n verwend kind.