Zegepraal

339

Ik kon herstellen; ik proefde, rook 't, overal om me heen.

Ik zou me als herboren voelen.

Mijn dokter had 't dikwijls gezegd, als je herstelt, zul je van de dingen om je heen genieten, veel rustiger en breeder dan vroeger nog. Je weet nu wat vreeselijk gemartel 't ziekbed is, je zult zorgen, de harmonie in je te bewaren.

En ik voelde iederen dag dieper, dat er met mij 'n wonder gebeurde.

Mijn zwaktegevoel bleef, ook de hevige rugpijn, maar mijn verstikkingen verminderden en de angst voor de eenzaamheid.

Ik herademde. Ik voelde me nieuw-geboren in de landelijke pracht.

De dokter van 't dorp bezocht me, keek heel bezorgd m'n toestand aan, maar ik strompelde door op den arm van Zus of met m'n broer ; liet hem wat geleerd-bezorgds vermummelen.

Stil hield ik in me verborgen het genot en de groote aandoeningen. En al vertelde mij de dokter nu, dat ik den polsslag van 'n klein meisje, dat ik soms zelfs in 't geheel geen pols had, 't deerde me niet meer.

Ik zegende 't uur, dat ik van de stad hier naar 't land in de zonnige kluis getrokken was. Ik bestrompelde weer de gouden weggetjes, ik zag weer de stille weitjes, tegen den avond met peinzende paardjes, 't gestruik en de hagen omfloerst, en ik leefde weer met jou, Florence, met jou in verrukking en stilte.