Zegepraal

333

derheden, 't Zelfde verschijnsel had hij met z'n patiënten, hun toestanden, z'n eigen ziektegevoel en z'n afmatting. Hij deed me 'n verstommend droef verhaal van zelf-morfineering, al heviger, om maar te slapen, te slapen, die gloei-oogen, dicht te krijgen, dat brandende, verterende gevoel op de oogen, in de hersens te verliezen dat hevig gemartel van den werkenden geest, de gedachtewoelingen te verslappen in koortsigen sluimer desnoods.

Er lag een nerveuze, trillende zwaarte op z'n oogleden, en 'n sluier beefde voor z'n blik. 't Versufte en verdofte z'n heelen kop. 't Gebeurde, dat hij in de vijf nachten bij één, slechts drie uur onrustig en ellendig geslapen had.

En zoo graag wou hij z'n vrouwtje en z'n kind 'n innig, rustig huiselijk leven geven. Maar z'n scherts in hem stierf, z'n moed bleekte, z'n lust verschrompelde. Hij voelde zich woest, verbitterd en doortergd van een wrokkige prikkelbaarheid.

Hij zag de werkelijkheid niet als ik, door 't fijn-kleurende prisma van gloeiend Verbeelden, met de zachte lichtomvloei-ingen van gebroken gloed, hij zag nuchter, scherp, diagnostisch en pessimistisch. Z'n karakter was omgeslagen. Hij werd vinnig, stekelig, en lastig.

Er zijn menschen, die niet alleen hun rechterhand doen weten wat hun linker verricht, maar die ook hun humanisme boeken !

Tot die schepsels leek hij te behooren in die verbitteringsuren.

Hij lachte soms in ééns, scherp-hoog, en schril, met kraaierigen naklank als 'n hen in nood. Dat lachgeluid deed me huiveren, 't Scherpte en rasperde, alsof 't uit 'n te nauw keelgat, rood-gerauwd van schorheid, opgestoten werd.

Daarbij was z'n individualistische natuur allersmartelijkst reageerend op z'n toestand. Voor gemeenschapsleven had hij zoo goed als geen gevoel meer.

Hij wou gezond zijn, studeeren, werken, waarnemen, vóór en in z'n gezin leven.

Al veel sterker dan vóór onze ontmoeting voelde hij voor