Zegepraal

330

O ! dat ademhalen bij 't open raam, die frissche, zuivere luchtstroom, zelfs in zoo'n vunzige bakkeeten-omgeving.

En hoe anders hoorde ik toen weer de stadsgeruchten gonzen en grommen door het open raam.

In den ochtend zat ik altijd achter.

Florence, kun je je voorstellen, hoe heerlijk mij dat duiven-leventje op 't zinken plat bezig hield ?

Ik verlangde er èlken morgen opnieuw naar.

Ik vond dat blanke idylletje van natuurleven smetteloos-mooi tusschen dien goren tuinenrommel, kisten, vischbakstank, vuile schuttingen en grijnzerige burgermanswoningen.

Wat koerden en kropten ze fier en wit in de zon.

Wat 'n hoffelijke, hartstochtelijke verliefdheid in die doffers en wat 'n preutsch-hooghartige, deftige nuffigheid en fijne koelheid in de geserreerde wijfjes.

Heb je ze wel eens goed bekeken, Florence, in hun innige nekbeweginkjes. En de nekjes zélf omglansd met violet-groene veerkransjes en rood-blauwe en paarsgloeiende kraagjes ?

O ! die verliefde doffertjes, hoe wiegen en minnekozen ze, kopje-in, kopje-uit, trekkebekkend en schertsend. Wat vurig robijnrood vonkende lustige oogjes en hoe dartel ennaiëf koeren de kropjes, hoe innig waggelen ze de trotsche en uitwijkende wijfjes achterna.

Er zit gr acelij ke humor in hun argelooze deklamaties. Vooral als plots 'n jaloersche, mooier-kraagglanzender doffer, tusschen een koel-negeerend, minachtend-kijkend nufje, en 'n 't haar lastig makend, hartstochtelijk ander-mannetje invliegt, met 'n prachtigen klepper van zijn blank-zilveren vleugels, op zijn beurt 't fiere wijfje tracht te betooveren ■—, door z'n van liefde gezwollen krop, tortelgesmeek en getrippel, — vooral dan is er in de verbluffmg van den achterblijver en in 't bijdraaien van 't nufje, humor van bizondere diepte.

Er gebeurde altijd wat nieuws in dat vlieg-wereldje.

Als de zon over ze heenglansde, blankten ze prachtig öp, de duifjes, tusschen de donkere omheiningen en gore kistenstapels.