Zegepraal

327

splinter van de ingepriemde stokken. Had ik pijn ? Had ik 'n rug toen ?

O ! ik voelde wel, dat ik, doodsbleek van ontroering, je zat te bestaren. Ik wou je betasten, of je niet heelemaal vervreemd van mij was. Ik wou je stem hooren, of ze zoo wondermooi nog klonk als vóór m'n ziekte. Ik wou je zien staan, zien loopen, liggen. Ik wou weten precies en dadelijk, wat er in je omging, toen je me zoo zag, vermagerd, grauw, stumperig en zwak, 'n bespotting van mijn eigen heroïsch levensgevoel.

Ik wou weten, of ik lichamelijk niet vervreemd en onaangenaam voor je geworden was, want al zei je wonder-vleiende blik niets, er kón zooveel stille ontsteltenis in je leven. M'n zwart haar was nog langer gegroeid, en ik wist dat m'n donkere oogen, doodziek en diep in m'n gezicht holden.

O ! ik peilde, tastte naar je gevoel, je aandoening, je diepste gedachten.

Maar ik zag niets van aversie in je wonder-vochtige oogen gebeuren. Ik zag er alleen weer 't goudgedroom inwonen. Ik zag je me toe-streelen met je kijk, en je ovaal, dat sublieme gezichtsovaal, fijn van schaduw overgleden.

Zoo, drie stomme, heerlijke uren, zaten we bijéén. En nog stiller, met schrik in de oogen, gingen we van elkaar af.

Even was er stom geween, vochtigde 't violet geglans, en door je stillen mond ging een trilling van ontroering.

Toen je weg was, stond mijn dokter weer voor me.

Wat zag hij er klein, gebogen rabbijnachtig-vroom uit.

Hij liet me ongestoord staren en zacht schreien.

's Middags kwam hij terug, hielp hij me in m'n strompel naar 't bed, en ik zei hem, dat ik heelemaal geen knelling en verstikkingen gevoeld had zoolang jij bij me geweest was.

Dat leek hem juist ongerust te maken.

■— Je hadt wèl pijn moeten voelen, zooals nü ; was veel normaler geweest. Ik weet nu, dat Florence in langen tijd niet meer bij je mag komen. Ik zeg 't je maar inéén.

— Je zoudt te veel achter uitgaan. — Ik duizelde om die woorden.