Zegepraal

326

Maar je weet ook niet lieve, wat er in me omging, toen ik je aan mijn bed zag.

Je streelde me 't haar, je keek me in de oogen met zoo'n heerlijk, stil gevraag naar 't diepste van mijn mijmer. O,'t goud van je haar glansde zoo fijn, en in je heele verschijning leek alles zóó als 't was vóór mijn ziekte. Ik zag je fijne knieën, even onder den vouw van je rok. En je handen, die blanke wondre handen !

En niets rook ik aan je van die satanisch-lokkende stad.

't Leek me, of je van 't boereland kwam, zoo frisch en geurig.

Maar wat sprak je weinig. En wat keek je, keek je goddelijk, en wat zoenden je oogen mij ; en wat hijgde je borst. Je zat, met 't vaste verlangen, nu nooit, nooit meer van me weg te gaan.

Toen kwam mijn dokter.

Ik had je nooit veel van hem gezegd, en ook weinig van mijn ziekteproces.

Ik kón, kón toen niet spreken. Alles lag verstomd in me.

O ! dat goud van je haar ! Ik had 't willen omparelen met kussen.

En ik bleef stom zitten, staarde maar diep in je oogen met hun violetten weerglans, en ik streelde je heel zacht terug.

Ook dat stille samenzijn stond mijn dokter niet aan.

Toen hij zei, dat je nog maar 'n half uur bij me mocht blijven, had ik hem kunnen slaan, van mijn bed wegtrappen.

Hij vermoedde iets daarvan. Ik zag hem in de doffe, moeë oogen, terwijl hij m'n pols voelde en tusschen ons in stond.

Toen stortte zich een groote weemoed in me uit.

Die innige, prachtige vriend, hoe sterk, lief en goed had hij over me gewaakt.

Ik voelde me woest-ondankbaar. Had ik hem nü willen slaan ?

Maar hij nam mij jou weg !

Zoolang jij bij me zat, kwam er geen enkele benauwing. Alles bleef weg.. Pijn in den rug, in den nek.... 't vreeselijk ge-