Zegepraal

321

't Was voor 't eerst, dat ik die innig-eenvoudige en innig-blijmoedige, rustige boekjes van Heijmans en Thijsse onder de oogen kreeg.

Ik wou niets van literatuur weten ! Ik wou iets levend-eenvoudigs en toch heelemaal echt !

't Moest murmelen als 'n beekje, 't moest fluiten, heel fijn en aandoenlijk als 'n vogeltje, en 't moest zoo intiem zijn, zoo stil en mijmerend, als de natuur zelve, in lente-zang.

En dat waren die boekjes.

God liefste ! bij den eersten regel, bij den eersten klank voelde ik dadelijk in me doordringen de zuivere innigheid van deze sobere menschenzielen.

Godlof, geen literatuur-,,fraaiigheid", geen kunst-aanstellerij, maar simpele tafreeltjes van zóó innig-natuurleven, saamgewor-teld met pracht-fijne studie-observatie, dat ik er van herademde.

Ik voelde de subtiele waarneming, en 't genot in hun waarneming zelf, in die boekjes. Ze waren voor kinderen geschreven, mèt 'n kinderziel, in verrukking voor 'n kleur, 'n lijn, 'n plant, 'n diertje, als kinderen, die de natuurpoëzie onbewust in zich hooren zingen. Er zat klank- en taalgevoel in die boekjes.

Zóó verteld voor de kinderkens, maar zuiver, maar écht en zonnig.

O! ik was woest op wat kennissen, die niet begrepen, w^Taarom ik zoo diep aangedaan werd door 'n paar ,,schoolboekjes". Ze dachten, dat mijn groot verlangen naar lente en zomer, m'n verbeelding zóó vurig had aangehit, dat ik nu om alles ontroerde, wat maar iets daar van zei.

Maar die lui hadden den toon en de stemming niet gehoord en gevoeld van deze fijne waarnemers, natuurzwervers, innige koesteraars van 't kleine, 't ragge en 't schijn-onaanzienlijke in het groote natuurleven.

Nü ben ik herstellende, nu adem ik in de lente, en mijn liefde voor hun boekjes is even groot gebleven. Dus niet alleen mijn verlangen en hunkeren naar zon en bloembloei deed mij ze koesteren in mijn ziekte.

21