Zegepraal

322

Nee lieve, ik: ontleed ze niet als literaire produkten. Ze zijn niet gegeven als kunstuitingen.

Maar de ontroeringen, die ze brengen, de liefde die ze uitstorten, en de heerlijke, avontuurlijke tochtjes over 'n slootje, 'n waterplas, tusschen Amsterdam en Buiksloot, of zoo-iets!, zijn van 'n allerinnigst waar en echt levens-idealisme.

Ze laten de poëzie van het werkelijke zien, en 't licht van den makrokosmos vangen ze op, om het te weerkaatsen met bevenden gloed in den mikrokosmos.

Ze zijn de beschermers van 't kleine, 't ongeziene en 't toch goddelijk-poëtisch-teere in de natuur. Ze laten 'n brok van 't groöte leven in 't kleine leven zien.

Ze spelen met zonnetjes-bloemen, vogels, vlinders een rag spel van innigste werkelijkheidspoëzie. Ze spelen met 't licht en de kleuren van ieder soort landschap, en ze vertooveren 'n zacliten weerglans van lente- en zomergoud over hun eigen aandoenlijk-ccht geschreven blaadjes.

Is er iets heerlijkers denkbaar lieve, in een rustigen tijd, dan 't diep-poëtisch verwerken en bestudeeren van 't vogelke-leven, in de natuur zelve ?

Stel je voor lieve,.... 't wordt lente!

Van heinde en ver over de wereld beginnen de groote tochten, — wonderen van levensinstinkt, — der vogels, die prachtige luchtzwervers, vrij en avontuurlijk, vol romantischen min en jubelklaar. Ook in ons land zwieren ze aan bij troepen, zich koesterend in zonnegloed, komen ze minnen en paren.

Stel je nu voor Florence, 'n brok zonnig land, waar tusschen hoog geboomte, over wei, in boschjes, op duin en strand, zoo'n gloed-vleugelige wereld van wondere beestjes leeft, waar ze slapen, nesten bouwen, zingen, vliegen, jubelen, vechten, avonturieren en paren, buiten onzen blik dikwijls, geheel op-zich-zelve, of in familiegroepen ; stel je voor zoo'n brok zonnig land zeg ik, doorschitterd van dat lieve leven, brengt je dat al niet in verrukking als je 'r zoo simpeltjes maar aan denkt ?

Zie, vlak boven je hoofd, 'n boerenschuur, krioelt 't van