Zegepraal

320

innering aan natuurgenot óp te beven. Het begon heel zacht in me te zingen, heel zacht.

Herinneringspel van ons vroeger samenzijn in 't zomer-bosch en lente-duin, aan 't gouden strand en de ontzaglijke zee.

Ik zag, de zomerlevens, die achter me lagen, en ik hoorde er nog in zonnekoester, ons geluk spinnen van vredigheid en genot.

Ik staarde achter me, zag nog de rood-doordampte zonnehof j es van ons droomleven, waardoor heen nu de herinnering ging, blank en licht.

Florence, nu was mijn verlangen als 'n bloem, die opengloeit in 't zonnevuur.

Ik zag je nu kalm komen en ik wachtte je, niet meer gejaagd.

Ik zag je komen lieve !

Wat prachtlijn trok de fijne stof van je lichten rok om je leest, je heupen, je borst en armen. Wat glansden de neusjes van je schoenen even vroolijk onder je rokrand uit. Hoe fijn die puntige lak-glanzige laarsjes. O ! wat slankte en hoe statig gelijnd in 't snit van je kleedij.

En toch ik zag je niet in de stroeve breking van omtrekken, maar je vormen verweekt in de sfeer achter en om je, je gracie dragend en verwiegend.

Wat 'n pracht zoo'n ijl kleed om 'n meisjeslijf. Hoe die plooitjes intiem buigen en breken, wiegen en kreuken, kronkelen, vleien, strakken en spannen, zoo teer, en zoo fier ; dan weer vatten en omstreelen de ranke leest, de knieën en dijen. En 't geritsel en zacht gekraak en geruisch van je ondergoed er om heen. Wat zinnestreelend zoet spel van verlangen.

Kan zoo teer je 'n mannehand omvatten als 't zachte gevlei van je eigen rokplooitjes ? Kan de groote en hevige minnaar van je lijf en je ziel, zoo zacht, zoo broos z'n verlangens vouwen naar 't gracelijke beweeg van je wondre gestalte ?

III.

Lieveling, van dien dag af wilde ik meer hoor en lezen.