Zegepraal

319

van rood- en gouddoorgloeide vlinderwieken, en van den zoeten bloemendroom ?

Hoorde ik daar niet 'n menschenstem zingen 'n zomerliedeke, en zacht bewonderend verhalen van wat vogelenzang en lucht-kweelertjes voor tooverij uit de luisterende ziel lokken ?

Dat waren twee gewone schoolmeesters, Heymans en Thijsse. Nooit van gehoord, maar prachtige, gevoelige kerels toch !

Zag ik niet op dien triesten middag de vurige vleugeltjes van 'n Atalanta boven m'n hoofd wegscheren, en hoorde ik niet dat kleurgloeiende sprookje van zijn wonderen oorsprong ? Ik kan niet na vertellen, dan in enkele woorden van me zelf.

0 ! die tragische wedloop van 't vlug-voetige prinsesje Atalanta met Hippomenes.

Ze zou niet meer wonen in 'n marmerblank-koel paleis, maar ze zou 'n rups worden, 'n kruipend donker wormpje. Zoo wilde de groote toovenaar 't Leven !

Ze zou heel verborgen bestaan, en vóór ze stierf, mocht ze nog ééns de zon zien.

Tegen dien tijd ontpopte 't nederige rupsje als de gloeiende Atalanta, de wonderkleurige kapel. En om d'r heen ziet ze haar zoekenden minnaar nog als mensch ronddolen.

Ze smeekt, ze smeekt den toovenaar, en ook haar minnaar verandert in 'n zomervlinder. Dan gaan ze in samenwiekende vlucht over de zonnende bloemakkers, verzwij melen in de gouden kelken, in één zoeten honingdronk en zonnedamp.

Florence, hoe ontroerde mij in allerdiepst genot dat wondere eenvouds-sprookje van den vurigen Atalanta-vlinder.

Dat was 'n heerlijk uur van herleven geweest.

In de droeve winterstad met z'n regengeween en z'n straten-melankolie, grauw en triest, was langs mij heen gelicht 't visioen van de lente.

Ik rook, ik ademde, ik herleefde.

Bosch- en weigeur doorstroomden me. Er begon door de diepe verslagenheid 'n trillertje van zalig geluk en her