Zegepraal

₃i8

Ik wou wel opvliegen, als ik er aan dacht, dat je me de volgende week in dezelfde machtelooze lamheid zou zien.

De wind was wat bedaard. Ik had weer 'n heelen tijd doorsüft.

De stad bleef weenen en schemer angstigde aan.

Aan den hoek van de straat zag ik 'n sjovelen venter met 'n groente-afval-kar voorbijsjokkeren in 't regengedrup. Heel traag wentelden de glibber-natte wielen van z'n wagen. Hij riep, zangerigen venter-roep, in slepend rhytmus. Ik beefde er van. Ik zag de sinaasappelen oranjevaal, droef-prachtig gloeien iri de trieste regenstraat.

God-lieve, dat was om te snikken, de enkele oranje-droeve kleur, door die; straat, in dat schreiende weer.

Als m'n verbeelding die oranjeappelen toén goudgloeiend ergens tusscheri duister-dicht loof, in de lucht had opgehangen, in 'n zongoud zuiderland. Maar 't kwam niet, zonnevisioen.

De venter-zang in dat droeve stadsbrok vermoordde me, deed m'n verlangen naar jou aanstijgen tot 'n ontembaar hunkeren.

Ik smeekte, je te zien, ik wou je even maar kussen, even maar omhelzen. Ik wou je alles doen, ik wou.... ik wou.

Maar ik snikte stil. . ik snikte.. Ik wist, hoe wanhopig-ver je van me weg was.

Op dat moment had ik Zus gedwongen, me wat voor te lezen, wat ook, want ik voelde 't zóó niet langer te kunnen uithouden.

Toen begon Zus, heel zacht, 'n paar regels, kalm en innig.

In 't eerst, door den smartnevel héén, waarachter m'n heim-weeënde ziel tuurde, begreep ik nog niets. Alleen de muziek van haar altstem klonk donzig en vol.

Toen luisterde ik !

Heel langzaam dreef de smartnevel wèg, begon ik te verstaan.

Groote God, kind, 't werd 'n jubel in me !

Hoorde ik daar niet 'n menschenstem verhalen van de lente, de eeuwige zachte lente ? En van de zonnepracht spreken,