Zegepraal

3i6

door beenen, buik en handen, 't Duurde soms weer halve dagen, eer ik achtereen wat zeggen kon.

'n Enkelen dag leek er wat verbetering. Dan voelde ik wel ׳de doodelijke uitputting, maar dan was er iets in me, dat me bewogener afleidde van eigen pijn en ellende.

Ik morde niet meer over de afgrijselijkste neksmart en ik zei niets meer over 't overal-zwaar gekneusde, dat ik in me voelde, als de verveling maar brak, als ik maar uit die hel-van-maanden op maanden machteloos stil-liggen en stil-zitten verlost werd.

Die dagen zat ik langer voor 't raam, vergretigden m'n oogen, al wat 't pijpleven langs me stuwde.

Wat zag ik toen veel sombre dingen, zooveel wreeds en geschondens. Soms kon ik 't ook daar, voor m'n raam, niet uithouden, stapte ik in stomme ontroering stumperig, alles grijpend wat onder m'n bereik kwam, naar bed. Ik riep dan Zus, dat ze me brengen moest, even maar, bij m'n gracieuze, verliefde duifjes, die al maar, kopje-in, kopje-uit stoeiden en trekkebekten op 't zinken plat van hun groote til, vlak voor m'n oogen, oogen nog vol schrik van gezienen straat-misère en afzichtelijk vrouw-bestaan.

God, lieve, wat gaat er toch immense tragiek door 't leven ! Wat kan het bloeden, bloeden, wat 'n wereldtragiek kan er door zoo'n klein stadsbrok nog heenschreien !

III.

Eén middag was er toch, Florence, dat ik' n vol uur zalig genoten heb.

Voor 't eerst in die heele ziekte dat ik met normale innigheid ׳wegging in 't geestelijke leven. —

't Was 'n sombere laat-Februaridag. Voor me uit, in de Van Woustraat, zag ik niets dan vrouwen, meisjes en kerels met zwabberende, nat-glansende parapluies, zich tegen windvlagen opwerken. De lucht hing vol wolk-grauw en vaal gedruil.