Zegepraal

314

van genot. Ik proefde de buitenlucht, zilt en koel, alsof ik aan de zee stond. Ik had wonderlijke genotsensaties, 't Was soms, onder 't zitten voor 't raam, starend op 't zonnige zinkplat, alsof ik wolken inzoog, zoo koel, heerlijk en ruim vloeiden me de longen vol.

Ik voelde, dat, als ik maar iets minder zwak zou zijn, en dat vreeselijk gewichtenstel van mijn schouders en rug gesmakt kon worden, ik me wel weer met energie en moed door 't leven zou heen slaan. Soms begon ik al heel groot te doen, wilde ik met geweld probeeren wat stappen alleen te gaan, maar dan zonk ik in elkaar, hijgend en benauwd. Mijn wijze dokter had gewaarschuwd, bracht me dan ontdaan naar bed.

Was ik moedeloos soms, dan porde hij me öp ; leek ik 'n ander keer wat te zenuwachtig-opgewekt, dan temperde hij, maande me stil tot innige kalmte en bezonkener aandacht.

Soms, als de benauwdheid wat zakte, had ik met mijn dokter innige gesprekken, heel innig en vol gelukkige gevoelsuitwis-seling. Ik sprak hem over joü, jou leven, jou natuur, over mijn werk. Maar vooral sprak ik hem over 't socialisme, ons strijden en onze verrukkingen. Kwam er dan 'n te gloeiende hevigheid in mijn zinnen, dan temperde hij me weer door te dreigen, dadelijk weg te gaan, als ik zóó voortging. Maar al heel lang had ik gemerkt, dat ik hem tot groot geestverwant had gemaakt van onze levensbeschouwing.

Uit mijn verkochte boekenverzameling had hij mijn kompleten Marx opgepikt, waarin ie al werkte met verbazing, eerbied en stijgende bewondering.

II.

Maar met niemand sprak ik over onze liefde. Dat kón met geen menschenstem gezégd. Dat kon alleen gezongen, ver-harpt, .... 'Dat deed ik met m'n ziel, heel stil.

O ! wat 'n zoet gemurmel dat was !

Wat 'n minnefluister, 'n vragen-bloei zonder antwoorden!