Zegepraal

3°9

En kón over 'n sinaasappelenschil niet 'n Napoleon den nek breken ?

Neen, ik versmaadde niets, niets meer, al kwamen er weer uren, dat ik m'n vooruitgang zag verzinken, en 't sombere ״weer in de grilligste sprongen duikelde over de straten.

O ! als de regen op m'n ruit schreide, de wintergrauwing van wolken bleef druilen, dan kropte er wanhoop in me op, lag m'n verdriet doorsnikt van verlangen naar jou.

'n Heel groote verandering plots kwam er in me, door 't bericht van Zus, dat ik naar 'n andere woning zou overgedragen worden.

Vertrekken ! Dagen en nachten emotioneerde me dat. Ik begreep maar niet, hoe ik van de trappen zou zakken, van de •donkere trappen, die ik nooit in dat verbrokkelde, bange diepe liuis gezien had, wel veel van gehoord.

Ik befluisterde m'n onrust met m'n dokter, stom bijna van aandoening, dat ik wegging, en ik zag z'n doffe, moee oogen me toelachen en ver-rustigen.

Al meer en meer begreep ik, dat hij zelf hevig leed, dat hij er misschien wel zoo ellendig bij was als ik, al liep, rookte, sprak hij nog, al zat hij thuis bij z'n vrouw en kind.

Maar ik durfde, durfde niet vragen. Ik was bang, dat ik zou hooren, dat hij niet meer komen kon. Ik voelde heel sterk en onverwoestelijk dat, zoo hij niet meer me bezocht, ik nooit meer herstellen zou.

Ik hoopte wel Florence, dat ik mij ééns los wist te maken van dat bange gevoel, zonder hem, nooit meer te herstellen, — maar toén, toén ging 't nog niet.

Eindelijk kwam de dag van vertrek.

Ik werd, halfdood weer, naar beneden gesjouwd en in 'n Tijtuig gedragen.

Ik had weer precies 't gevoel-van-sterven als in den trein. Ik zei geen stom woord.

Wat ook met me gebeuren ging, was goed.