Zegepraal

308

sterlijk in de glansbreking, met mènschelijke monden, reuzige oogen, de kop al breeder en breeder aangroeiend, en den water■• happenden bek, liploos en fel vooruit. Plots zwenkten ze dan weer dooréén, zwommen ze naar mij toe, hun lijfjes weer tot de sierlijke, slanke, zwierlijn teruggegroeid, en fonkelde de roodgouden gloed van vinnen en rug, door 't zilverende water, dat 't er van lichtte.

Uren hielden de beestjes me bezig, en na elke benauwing, keerde ik weer tot ze terug. Want in hun gloedkleuren zag ik herfst en zomerlucht brand, in hun zwenkingen al wat de Japanners aan pracht in zwierlijn gegeven hebben. En in hun visioenaire vergroeiingen goochelde '11 wereld van zee-bodem-fantasmagoriën voor mij öp.

III.

Eindelijk Florence, voelde ik 'n klein beetje vooruitgang.

Tusschen het opzitten was nu wat loopen geprobeerd. Onder den arm van dokter en Zus sukkelde ik voort door de kamers״ Ik had weer 'n gevoel, alsof aan allen kant stokken door mijn ribben gestooten waren, die bij elke beweging afsplinterden tusschen vleesch en spieren.

Toch voelde ik me, mèt 't loopen wat beter en gelukkiger.

Werd ik toen heel erg benauwd en hielden de stikkingen zóó lang aan, dat ik 'n uur er na nog niet op adem was, dan troostte ik me toch met de gedachte, dat ik weer geloopen had.

Nè. en onder 't loopen leed ik, in m'n beenen vooral vreeselijke pijnen, en even erg in den rug. Maar ik wilde ze negeeren, en 't lukte me.

Ik versmaadde nu den kleinsten vooruitgang niet meer.

Ik voelde al dieper dat alles z'n beteekenis had in dit hevige ziekteproces, 't Kleinste kon me verbeteren of verergeren.

Hoeveel keer had ik er al niet over gemijmerd, dat op 'ri stelletje gedroogde kattedarmen 'n adagio van Beethoven uitweent, in een wonder van smartklanken.