Zegepraal

307

'n klachtwoordje of toespeling op verlangen naar man en kind te uiten.

Soms leek 't me niet meer menschelijk toe. Er waren momenten, dat ik haar hartstochteloos vond. Maar dan weer, andere oogenblikken, zag ik hoe ze schreef, naar huis, wat er onder den lampgloed op 'r stil gezicht uitschreien kwam aan verlangen, hevig verlangen....

Dat lieve gezicht dan met vochtige oogen öpstarend, zonder mij te zien, zoo heel ontroerend vèr-ziend naar haar landhuisje, en de stille, leege avondkamertjes.

O ! Ik begreep, wat 'n smart in haar omging, maar ik wilde niet laten merken, dat ik 'r gesnapt had in haar menschelijke zwakheid, in haar heimwee en voor mij diep verborgen ontroering.

Ik huiverde om m'n eerste gedachte, dat ze geen verlangen, geen hartstocht kende. En binnen in m'n diepste ziele-leven ontbloeide een groot en stom ontzag voor zóó zuivere, een-voudsreine zelfoffering.

Florence ! wat moeten wij haar, voor eeuwig innig en stil-dankbaar zijn !

Ze had me een kom met prachtige goudvischjes gekocht, die ze op 'n klein tafeltje vóór m'n bed zette. Ze kende mijn dol-genoegen in dieren-studie, hun leven en liefdes, en ze wist m'n bewondering voor heel dat wemelende wereldje van wond're goudvin-gloeiingen.

Alles werd in mij bevredigd bij 't zien van die vischjeskom. Mijn hartstochtelijke liefde voor de lijn, de enkele, ragge, vlijmfijne lijn van hun vinnetjes en staartjes, en de pracht-plotse wendingen van hun goud-zwierige lijfjes door 't krinkelende nat.

't Mooiste, zoo verrassend, zoo grillig was hun groei in de kom, door 't vergrootende water. Telkens, onder nieuw lichtreflex, vergoocheling van buik, kop en staart.

Soms vergroeiden ze in het lichtende water, heel aan den ׳overkant van waar ik lag, tot vreeselijke karikaturen, mon