Zegepraal

304

Dat was na héél langen tijd, de eerste ontmoeting weer met 'n groot brok leven.

Ik keek gretig en gelukkig naar 't gewemel, 't Onbeduidenste leek me prachtig, als 't zich maar vrij bewoog. Ik kreeg wat bezoeken van stille vrienden. Ik vroeg, wat ze deden, 't Leek me alle maal overheerlijk. Ik benijdde hen de eenvoudigste dingen. Ik benijdde hen, dat ze rookten, dat ze 's middags 'n half uurtje biljartten, dat ze zich lieten scheren. Ik benijdde hun loop naar huis, zoo vrij, zonder steun, zonder angst voor instorten, 't Leek me allemaal bovenmenschelijk toe. Ik begreep niet goed, dat ze zoo maar konden blijven zitten, rechtop, zonder schokken en trillingen, dat ze geen duizelingen kregen en geen nekpijn. En dat ze 't hoofd, dat groote, zware hoofd, zoo maar zonder steun konden dragen. Ik had vijf jaar van m'n leven willen geven, als ik toen, in die uren, 'n partij biljart met hen had kunnen mee spelen, of 'n wandeling maken.

Ik besnuffelde hun hoeden, jassen. Ik rook er straatlucht aan, en 't bedwelmde me.

Ik voelde me verkwijnen als 'n zigeuner, tusschen Eskimo's gevangen. Ik zag overal heimwee naar 't vrije leven ingroeien. Ik zag mijn zigeunerin, mijn ziel, staren droef naar 'n tak donkre Spaansche kersen ergens heel hoog in den besneeuwden hemel,.... visioen van hevig verlangen !

O ! hoe verlangde ik te proeven den geur van 't land, den geur van de stadstraten zelfs.

's Middags zag ik allerlei lui, waaronder kennissen de Kroon ingaan, vrij en vroolijk.

Ik kreeg rilling op rilling. Zou ik 't ooit weer zóó ver brengen ?

Die uitputting en bezwijmende zwakte, die stikkingen en droomen ! Ze bleven, bleven, martelend en me vernielend.

Er zat al erger 'n doffe smart in me te knagen, knagen.

Hoe de tijd langs me wegzonk ! Wat had ik al die maanden al niet goddelijk-innig kunnen werken. Want ik voelde, dat 't weer in me opspartelen ging, de scheppingsdrang. O! heelemaal op te gaan in je wérk, je werk, je zieningen, en te herleven in je droom en je zaligste verrukkingen. Dat groote storm-leven