Zegepraal

307

ik weer in me alle krachten vervloeien ; ik zakte inéén. Maar hij stond pal naast me, zoodat ik toch niet vallen kon ! Ik huiverde, duizelde, ik voelde me als over 'n put zweven. M'n hart trommelde, m'n pols joeg, joeg ! Het bloed stoof me naaiden kop, en de schroef daaromheen knelde en pijnde al heviger. Maar ik bleef ondersteund staan !

Met hulp van Zus, die toegeschoten was, en dokter, trok ik mijn onderkleeren aan. Zus gooide me haar wollen mantel om, en doodelijk-voorzichtig, wankelend als balanceerde ik op een touw, stapte ik vier passen vér, ondersteund, naar den stoel.

Heel langzaam ging ik zitten, ieder moment instorting verwachtend. Angstig keek ik telkens naar m'n bed, — zoolang ik dat zag, vreesde ik minder de dingen, die komen gingen.

Ik zat, hoe, wist 'k niet. Alles beefde vóór, en duizelde weer wég ! Ik voelde 'n doodelijke slapte. De emotie vrat leegte in m'n keel, en toch voelde ik me half stikken.

Maar ik zèt toch ! En dat bewustzijn flikkerde tusschen de benauwingen telkens weer hel voor m'n verwonderden geest.

Dokter lachte fijntjes.

— Nou vent, van morgen kon je je weer niet overeind halen en nou zit je al. Is dat nou geen vooruitgang ?

Ik bleef stom, trilde van hevige ontroering. Ik keek Zus maar aan, die goddelijk-lief lachte, en mijn vriend keek me span-nend-sterk in de oogen, als om te zien, hoe lang ik 't wel uithouden zou.

Zoo, Florence, onder zacht gespreek van Zus en innige praatjes van dokter bleef ik 'n uur en 'n kwartier rechtop zitten.

Ik had de smartelijkste nek- en rugpijn. Mijn hoofd kreeg wel vijf kussens tot steun, maar ik bleef toch zitten.

Toen, na 't uur, begon m'n pols te jagen, dat dokter lichtelijk ontstelde. Ik voelde, dat ik ging instorten, als ik nog 'n minuut langer zou overeind-blijven. Zus en mijn vriend hielpen me ontkleeden, en droegen me weer met behulp van verpleegster in bed.