Zegepraal

3°°

maar 't lukte totaal niet. Ik kreeg 'n kop als 'n pioenroos, voelde me ellendig overduizeld, en uit den span van m'n spieren zakte ik terug, als 'n slap vodje.

Dat was moordende teleurstelling.

Weer sprak ik geen stom woord, maar nu van schrik en ellende.

Tot 's middags mijn dokter kwam. Dadelijk zag hij, dat er weer iets met me gebeurd was.

In diepe ontroering verstamelde ik hem wat van m'n pogen.

Weer lachte hij fijntjes. Z'n rabbi-gezicht verstrakte éven, toen hij zei, dat ik zelf niet besefte, hoe goed ik vooruitging.

Plots, Florence, beval hij, kort, stroef en toch heel gewoon :

— David, kleed je aan en sta öp !

Wat, had ik goed gehoord ? Kleed je aan en sta öp ? Ik kleurde van schrik.

— Kerel, ben je dol, heeschte ik terug.

— Nog niet beste, maar luister ! Je hebt wérkelijk weer de kracht om je aan te kleeden, en op te staan, en kalm-aan 'n beetje rechtop te zetten, hier op dié stoel. Zus blijft ook.... ze zet 'n lekker bakkie voor de gezelligheid, niet Zus ? en ik blijf 'n pijpie dampen....

Ik duizelde, Florence ! 't Was, alsof ik gek werd. Staan ?.. zitten ?. . waar ik mij nog pas niet 'n centimeter van m'n kussen had kunnen ophijschen ? 'n half jaar amechtig had gelegen ?

Maar hij liet me geen tijd tot mijmerij. Zacht trok hij de dekens weg, en de verpleegster bracht, onder zijn suggestie, m'n goed aan. Ik voelde me gegeneerd, angstig, schuw, en ik kon niet verdragen, dat die vrouw zou zien, hoe ik weer instorten ging. Dat zei ik m'n dokter in 't fransch en heel taktvol bonjourde hij de verpleegster naar de voorkamer.

Toen probeerde ik overeind te zitten, maar 't lukte weer niet. Even 'n paar centimeters 't vuur vlamde m'n hoofd uit. Toen smakte ik weer achteruit. Maar hij haalde me weer overeind, met spanning van wil, en werkte mij 't ledikant uit.

Ik sidderde, waggelde, maar toch.... ik stond !

Ik begreep er niets meer van. Van aandoening alleen voelde