Zegepraal

297

en vrome oogen. Ze hadden geestige, fijne, spitsige, doorgebogen, opgewipte, humoristische en tragische neuzen.

O ! hoe kende ik 't levens-gezicht van ieder boek, als '11 gelaat dat me lief was !

En toen alles in ééns weg, in woest-vreemde handen.

'n Been-afzetten zou mij minder smart hebben gegeven clan 't wègnemen van mijn boeken. Er waren boeken bij, waarop ik mij, aan rand en bladzijkant had uitgestort ; bladzijden vol fijn schrift, analytische bemerkingen of bewonderingsuiting. Er waren bij, boeken, welke ik zoo hevig liefhad, dat 't was of mij een vriendengroep afstierf, nu ik wist, dat ze niet meer op m'n kamer stonden.

En jou Florence, jou durfde ik niet vragen, want ik wist, hoe heel moeilijk jij er zelf voor zat. Had ik 't wel moeten doen ? Nee, ik rilde ervan. Van ieder ander wél, van jou nooit !

'n Week ging voorbij, waarin ik met stommen rouw m'n vrienden herdacht, m'n boeken-zielen. Ik had geweend als 'n kind. Ze drongen zich vóór mij, mijn heerlijke boeken, mijn stille liefdes, en mijn verrukkingen. Ik hoorde ze roepen, roepen, mijn naam. Ze waren zoo lang m'n heilige makkers geweest, altijd diep-innig de zelfde naturen, met de zelfde woorden. Ik had met hen om beurten het groote, zonnige, soms somber-omwerkte land van het allerhoogste Verbeelden, doorzworven, in den ochtend, den avond, den nacht.

Ik lag stom van smart, die in me dóórdroefde, nog maanden lang.

Had ik ze nog maar eerst eens kunnen zien, kunnen streelen en tegen m'n borst drukken.

Florence, noem 't niet overdreven, niet week, niet klein !

't Was zoo'n goddelijk gezelschap.

Ik had er mijn Rembrandt, mijn Helmholtz, Darwin en Beethoven, Dante en Vincent Van Gogh. Ik had er mijn schoonste gothieken en primitieven. Ik had er Steinlen, Wagner en mijn Spinoza ; ik had er Marx en Shakespeare en Balzac.