Zegepraal

twintigste hoofdstuk.

Ik heb vannacht ellendige herinneringen doorleefd.

Den verkoop van mijn boeken, tijdens m'n ziekte. Je moet weten, hoe dat gegaan is..

Het was net 'n paar dagen na den nacht van dooi-ellende, je onlangs beschreven.

Zus had me al eens heel zacht voorbereid, me verteld van den boekhandelaar en z'n aandringen op geld.

Vóór m'n ziekte had ik 'n heele hoop boeken gekocht.

Je weet kind, hoe dol ik met boeken ben. 't Grootste vod pak ik nog voorzichtig aan. Ik had dien hoop gekocht in 'n bui van verrukking, zonder dadelijk geld te hebben.

Als heel klein ventje had ik dien boekenkoop-hartstocht al.

Uren op uren heb ik als dertienjarig mannetje voor boekwinkels gestaan, waar werken van Aimard en Jules Verne lagen uitgestald. Ik weet niet, welke hartverlammende verrukkingen me al niet bestormden, alleen reeds bij 't zien van 't gouden ornament der krulletters van Jules Verne's naam, en bij 't zien van den koperen wilde op de Aimard's-omslagen.

Dat zijn jeugdaandoeningen en even zoo vele ziels-wonderen bij 't gedenken.

M'n koperkleurige Indiaan ; mijn skalpen en haarbossen; 't mystische geruisc.h van de eindelooze prairie, ze waren mij alles, tusschen den ernst van het bijbelepos, dat ik toen gelijktijdig las. Ik kon niet van zoo'n boekenruit wèg ; ik snakte naar bezit, bezit van dat heerlijke goedje. Men kon mij best de oudste kleeren laten afsjokken, als ik er maar boeken voor in ruil kreeg. Mijn oogen bedelden voor het winkelraam, en mijn passie zocht er naar 'n uitweg.