Zegepraal

294

ziet 't massa-geluk en de massa-smart. In dat bewustzijn voel ik mèestijgen de hoogste schoonheids-ontroering. Hoe hooger, grootscher en menschelijk-inniger 't leven stijgt, hoe dieper de schoonheid met gemeenschapsziel zal doorvoeld worden. Ik zei je al, niet te gelooven aan toekomstgeniën, maar wel aan een Schoonheid, die door de menschheid doorleefd zal worden, aan een kunst, die heiligend en goddelijk zal inwerken op millioenen, nu nog geheel blind en onontroerbaar, voor die schoonheid, door ekonomisch gebeur.

Niet geloof ik aan 't toenemen van groot-scheppende kunstenaars, maar wel aan de met diep bewustzijn voelende en oordeelende kontemplatieve kunstenaars-naturen.

En daarom geloof ik met m'n heele ziel, aller-allerdiepst aan de verrukkingen var een heroïsche Schoonheid, een heroïsch schoonheidsbesef van de gansche menschheid, aan een voeling van de massa-ziel in een socialistische maatschappij.

Nietzche heeft gevoeld de vulgariteit van het pessimisme. Hij heeft het gekenschetst als een laag soort levensbewustzijn.

Dat zag hij voor een deel goed !

Maar de muziek, die den heroïsch-Universeele door de ziel klankt, en ruischt hoorde hij niet, kon hij niet hooren.

Florence, Florence.

Het Leven is goddelijk van adem, en zoo mooi.

De ellende is óók van goddelijken kosmischen oorsprong, maar wordt door ons omgeschapen in licht.

Het socialisme verruimt den groei van het levensmooie, aan allen kant.

Zijn geluk is 'n zonnetuin, vol wond're bloemen en tjuiken-den vogelenzang.

Zijn toekomst is 'n wieg, omrankt van rozenklimop. En het rhytmus van zijn gigantischen strijd is machtig als oceaanzang, overdruischend de ganschc, gansche wereld.