Zegepraal

293

verrukking of schoonheidsontroering; nooit de allerhoogste menschelijkheid doorvoelden, zooals deze eeuw, met haar opkomst der proletarische klasse, die te doortasten geeft.

Maar ik haat ieder, die ons, bij 't met ademlooze verrukking bestaren van de pracht der nachthemelen een Baedeker in de hand stopt, om ons met nuchter verstand op den goeden weg der sterrebanen te houden.

Ik bemin hevig en met den goddelijksten hartstocht, den Schoonheidsdwaler, die door 't leven gaat, door den dag en den nacht, langs 't bloemenvuur en 't bloemenblank, over zeeën en door stormvlagen, vrij, als 'n machtig schepsel, dat zijn hoogste en subliemste ontroeringen niet uit de boeken, maar uit de dadelijke aanraking met 't brandende of droom-teedere Leven zelf ondergaat.

Want 't geluk van het socialisme zit niet in de boeken. Dat geluk zit in de hevige ontroeringen, die 't leven je geeft, als je als volkomen waarachtig socialist voélt, en denkt.

Vraag jij ook al Florence, hoé de toekomst zijn zal ?

Hoe ? Ik weet 't niet ! Maar het socialisme zal 't Leven vergloriën. Het zal de subliemste sentimenten van nu, in énkelen levend, overdragen op den toekomsttijd.

Het socialisme zal de menschheid een groei geven in voelen en leven, zooals de massa nog nooit gekend heeft. Het zal zijn groote zieners eeren, niet in persoonsvergoding, maar in begrijpen en werkelijk doordringen van hun Schoonheid-wérken.

Zeker, lieve, voor mij ligt het toekomstleven besluierd, als voor ieder. Maar ik zie het toch als 'n dageraads-lentezee, in goudmist, en ik voél er achter, de schittering, die op uitbarsten staat. De menschheid zal er ademen, en de lucht zal er geuren.

Er zullen zonnen aangloeien, die door het jubelblauw hun gouden banen vlammend uitkringen.

Florence, ik moést wat verzingen van mijn geluk.

Onbewust weer liet ik je voelen, hoe heel mijn wezen, schoon alles van dit leven begrijpend, en verwerkend in harmonie,