Zegepraal

2go

poetsen van zijn ornamentiek en zijn denk-architektuur. Ik lach om de wijsheden op kunstgebied uitgekraamd door Gorter e. a., 'n nog al onguur teren op Marx' wijsheid en Marx' intellekt, bij gebrek aan éigen denkmacht en eigen levensvlam. Ik schater om hun blind exkluvisme, hun overdrijving, hun vunzige dogmatiek, en ik zal toornen tegen hun verkrachten van de Schoonheid, die tot 't hoogste leven behoort.

Ik voel 't Novalische even zuiver en diep als 'n bepaald-menschelijke levensuiting, schoon zelf zonder godsbewustzijn, als 't Marxistische. Ik wil met de sterkste organen en zuiverst(• vermogens 't algemeen-menschelijke doordringen, dat toch 't Eeuwige is en in de wisseling der dingen juist als het konstante innerlijke van dat Eeuwige zich openbaart.

En zoo zal ik met alle krachten, die 't leven me gegeven heeft, strijden tegen de versteening van het Schoonheidsbegee-ren, gelijk dat gebeurt onder de kille handen der stomme en droeve dogmatici, ook onder de socialisten en eigen partijge-nooten.

Het leeraren,- dokters, en professers-duffe gedidaktiseer in de burgelijke kringen hoeft niet overgedragen te worden ook in ons levend midden.

'n Kleurgloeiing van 'n parasol in mijn Hollandsch zomersch duin ; 'n wolk in de pracht-zilvrige luchthallen, schenkt me nog altijd dieper, heerlijker emotie, dan welke handboeken-ziel ook in verslapte ekonomie en sociale wijsbegeerte me geven kan, met z'n tienduizend keer overgehaald en • duf gepopulariseerd marxisme en historisch-materialisme.

Alle rhetoriek haat ik in merg en been, ook in de kringen van mijn eigen geestverwanten.

O Florence, geloof mij, dat ik met groote voorzichtigheid spreek.

Ik ben een der eersten, die inzie, dat 'n Marx onder de van strijd doorgloeide arbeiders moét gepopulariseerd worden. Hij vertelt hun het groote verhaal van hun tragedie en rampen in ekonomische tafreelen. Hij beeldt op zijn manier. En hij