Zegepraal

289

nog ai de hartstochten der gewone menschen levend uit te bloeden. Ook daar wondt de een den ander gruwelijk, met nijd, venijn, valschheid, laster en wraakzucht.

Maar boven die menschelijke gebreken komt toch, — in den strijd — 't goddelijke uit. O ! dat goddelijke, échte en verhèvene in die strijders, dat ze zélf niet in zich weten.

Elke vezel van hun verlangen doortrilt mijn bestaan. Elke wending van nieuw leven is mij, alsof de hemel bloemen uitstort en gouden regentrossen strooit over hun zwoegkoppen en gebeukte lijven.

Hun smart is mijn smart, hun rouw mijn rouw !

En zij allen daar met hun kleinheidjes, menschelijke zwakheden, hun vulgair gekonkel, jalouzie en arrogantie, staan toch gereinigd in de droefnis hunner misère, en geheiligd in den gouden gloed van hun geloof en idealisme.

O Lieve ! Hoor samenklinken hun strijdlied voor vrijheid en recht, voor opperste levens-schoonheid !

Zij roepen öp, niet in de vaak banale rijmelarij der liedjes, maar in hun pracht-daverende stemmen, — waarin de diepste ontroeringen beven — het Recht en de menschenliefde, naar alle Levensoorden uit. Zij bazuinen öp, de allerhoogste Schoonheid ; ze roepen öp 't Leven zelf, in al z'n vormen, zijn klaarheid en z'n schittering, z'n smart en zijn diepe mystiek ; zijn gloed en zijn liefde !

Weinig erbarmen klinkt er in hun stemmen, weinig gesmeek !

Want hun oproep is een Eisch, grootsch, zooals de eeuwen nooit nog gekend hebben.

Zie lieve, mijn ziel vol zacht wee en angst voor de verplettering van het stille Schoon, 't allerhoogste in 't Leven en de Kunst ; mijn ziel vol beroering voor wat met een dwaas woord mystiek is genoemd ; mijn ziel juicht bij 't zien der gigantische blokkenstapeling, stelling op stelling, theorie op theorie, van een werkelijk eerste-rangsdenker als Marx. Maar ik haat napraterij en blijf heel koeltjes-onaangedaan voor zijn verschillende napraters, die zich verlustigen in 't blinkend op-

19