Zegepraal

288

grootste en machtigste innigheid, bewustzijn en sentimenten van strijd en verrukking.

Maar 't moet zijn 'n Massa, die strijdt voor haar Idealen, 'n Massa die 't vuur niet vreest, en den donder niet ! Een Massa, die kan zijn zoo streng als 'n godsgericht, zóó onverbiddelijk, en in wier hart toch de roos van innigste menschliefde luikt !

'n Massa, die niet gedogmatiseerd, gekneld wordt in den duffen dwang van versteende theoretici, wier schoonheidsleven vermorseld ligt, maar een Massa, die haar zieners heeft, haar diepe, schoonheidsdronkene zieners en Doorgronders van menscli-heid en 't God-Beest ; een massa, die de machtigste schoonheidshartstochten eerbiedigt, wijl zij zelf één der levendste uitingen ervan is !

Een massa, die toejuicht, dat er onder haar zijn Grootc-n van verstand, die de sterrebeelden tèllen, planeet-banen becijferen, maar óók, dat er onder haar zijn, die de sterrebeelden bezingen, de wondre lichtkranzen met de gouden verbijstering van hun kleur-visioenen en hoogste schoonheidsverrukkingen zegenen !

Een Massa, die toejuicht, dat de passer en de meter door een onbeefbare hand langs het firmament schuift, maar óók toejuicht den wereldzang van een Ziener, die z'n droomen van licht en z'n droomen van schaduw en glans, uitlegt aan de menschheid, en vertelt, wat de schoonheid hem voor wonderen verhaalde, toen hij stond óp te staren, naar den fonkelenden nachthemel, en z'n hamerend hart de verrukkingen onderging van 't immens Heelal-gewrocht.

O ! Florence, zij volgen den strijd in den meer nuchteren gang, éven zuiver.

O ! lieve, hoe een zegening in den klassenkamp bevochten, mij een mild geluksgevoel geeft !

Want de arbeiders zonder veel verfijnd geïntellektualiseer, dat zijn nog de groote harten en dikwijls ook de groote verstanden !

Zeker lieve, ook midden in den kring der strijders, liggen