Zegepraal

287

zee, ik voel me heerlijk, 't uurtje vóór m'n werk zittend, en heel dikwijls sta ik alweer doorduizeld van scheppingsdrang, en de schoonheidsontroering van 't mènschelijke en 't natuurmooi overrompelt me weer, in vurige dronkenschap van de ziel.

Want ik weet zelf, diep en heilig, dat er in mij, ondanks gewone mensch-zwakheden, kleinzielige en lorrige dwaasheidjes, ook de machtigste tegenstellingen leven van die zwakheden ; dat naast veel passiën, broos-menschelijk en klein, een titanische levensomvatting mij ingeboren is. Ik weet, dat in mij het heiligste sentiment en de synthese groeit, om de kunst en 't leven tot één harmonie te brengen, en dat mijn ziel luistert naar 't ademfijne gerucht van elke ingeving. Wat mij de realiteit niet geeft, geeft mij de heerlijke sfeer der fantasmagorie, — de tragedie in de onbegrensde ruimte ; — en wat mij de fantasmagorie niet doet ondergaan, laat mij de sfeer der aardsche realiteit, de tragedie in het afgebakende tijdsbegrip •—• doorleven.

Mijn allerhoogste liefde voor jou houdt in mij, de balans fonkelend en rein, want zij is de opperste overgave van de menschheid aan het universeele leven.

De klank van mijn individueele begeeren is weggetrild uit het klankenkoor van den grooten menschheidszang. Geen ademtocht in mijn leven doe ik, bewust of onbewust, of het groote leven der maatschappelijke geburen en der menschheid hijgt er in mee.

Ik hoor altijd, vlak aan mijn oor het goddelijke gerucht van de groote, levende massa !

Dat groote menschheidsgezang heeft 't socialisme in me gebracht, zoo gaaf en heerlijk als alleen door apostolische levenskontakten ontstaan.

Mijn inwendigste droomen, mijn innerlijkste liefde, mijn eigenste en diepst-individueele begeeren naar geluk, was altijd een verlangen naar 't zien opgroeien van menschheidsvreugde.

Mijn rouw, mijn smart, mijn ellende werd altijd weer over-droefd do@r de ellende, rouw en smart dier weenende, nü ook jubelende massa, in wier Bestaan ik mij samentrek met de