Zegepraal

286

menschen, bij zoo'n droomwereld in woeste verbijstering zouden zijn losgeslagen.

De droomen doorsidderden m'n nerven, m'n hart, maar, zoo voelde ik mij wakker, weerde ik alle nagedachten. Ik weerde vooral den angst na den droom geheel.

Ik vulgariseerde 't ergste, 't afgrijselijkste visioen door na 't ontwaken de rilling te overmeesteren en alle aan te voelen als iets heel eenvoudigs.

Ik liet mijn geest geen tijd als 't ware, om de verschrikkingen ook in wakenden toestand over te leven. Zoodra wakker, werkte ik de realiteit op den voorgrond en vernietigde de perceptieuze aandoening, die er ontstaan was tusschen de werkelijkheid van m'n droom en de werkelijkheid van m'n bewust leven.

Ik hief me zelf met een ontzaglijken wil uit het demonische spel van m'n overwerkt brein, en zette me weer neer, zweet-benauwing afvegend, in de realiteit, waar ik hoorde met m'n rustiger zinnen.

Had 'n vermoord mensch in den droom mij pas nog z'n bebloeden strot laten zien, éven er na wakker, bande ik allen angst uit me.

Ik werd dan rustig en staarde in de nachtstilte.

Zoo is 't nu gebeurd, dat ik, schoon nog eiken nacht hevig-bang droomend, mezelf in die droomwereld beheersch.

In den droomtoestand zelf lijd ik sterk, en geen werkelijkheid kan ooit me rillender sensatie bezorgen, dan ik reeds had en heb ; maar m'n wil verbreekt meestal elk suggestiebei gevolg.

Geen sterveling om mij heen b. v. vermoedt, waar ik 's nachts al niet heenzwerf. Ook Zus niet. Zeker, dikwijls heb ik voor ik slapen ga, 't gevoel: geef je maar over.... daar komt weer 'n nacht van verschrikking. Maar 's morgens öp, kan niemand iets aan me merken, schoon ik elk detail, 't fijnste, weer voor m'n geest kan terughalen.

Ik ben juichend in 't goddelijke weer, ik voel den zomeradem warm in m'n gezicht blazen. Ik zie weer 't wijde land, ik hoor de