Zegepraal

₂8₃

ik je nog niet in hun geheelen grilligen bouw geven. Ik laat maar éven wat zién ! Ze zijn van 'n helschheid, die den stoutmoedigste doet huiveren en wegkrimpen van benauwing, al is z'n ziel blank en onbewogen-rustig als vair 'n engel!

Wat ik soms doorleefde was érger dan 't rondgaan van Hellekringen ; was erger dan 't zien aanstormen van gedrochten, die anderen 't halve lijf verhapten en met hun bloedende prooien weer de piknachten inzwierven. Ik zag niet alleen, in een groenige, zwammende atmosfeer verwoeien, wegwen-telen, kruipen en öpgedrochtigen, schepselen van de diepste hel, vampyrige vleermuizen, met een rooden vleugelenglans vlak boven m'n hoofd scheren, den valen nacht aanschimmend tot 'n rijk van hevige ontsteltenis ; ik zag niet alleen, duivelen de stomme menschen met gloeihaken 't lijf beankeren en zóó de verdoemenis insleuren; ik hoorde de pijniging en 't gejammer dier gewonden niet meer, al zwakker geruchtend in 't trillend geelduister van den nacht, maar ik zag ook dingen grootsch en van 'n zoo goddelijke pracht, dat m'n huivering van angst nog erger doorwerkte, dan bij 'n aardsclie verschrikking.

De waanzin van een man, die in den nacht te wandelen gaat en bij eiken stap z'n fijne huid van het trillende bloedlijf stroopt, dat de vorm van huid, handen, vingeren, rug en lendenen achter z'n ontbloote zenuwgestalte aansleept, en de groote dolheid naar z'n schedel stijgt, rood aanvlammend boven z'n broos, afgestroopt lichaam, als van den Maldoror — dat alles is nóg niet zeggend de diabolieke sensatie, die de dichter-mensch doorleefd, als demonen hem in hun droomrijk gelokt hebben, en hij tot dramatisch scheppen gedwongen wordt.

Florence, nog één voorbeeld !

Zie 'n land, 'n stad, 'n werelddeel, 'n Heelal!

Voel in je, de macht om vrij en met vaart tot de nachthemelen te kunnen stijgen.

Dat geeft verrukking en schoonheidsaandoening !

Plots sta je in de hoogste nachttransen met 'n granieten