Zegepraal

287

alle tobberij te vernietigen. Ik zit dan even rechtop in m'n bed, zie den nacht om me heen grijnzen, maar ik laat subiet den schrik in me zakken, en verbreek met kracht en psychische tegen-suggestie de verschrikkingen en terugroepingen der gedroomde visioenen !

In mijn ziekte ging dat niet !

Florence, jij, met je blanke en wondre aanraking van het machtige leven, jij, met je fijne intuitie en tastende zachtheid, jij, met je teedre diepzinnigheid, jij moet hen roepen, hen, ' die lijden dat leven van nachtdroomen.

Want o ! 't is afgrijselijk-lievig en martelend, iedere sekonde, iedere minuut !

Roep hen die, in de helle droomen met hun dramatische en scheppende verbeelding de groote donk're en bloedende gedachten en fantasmen groepeeren om hun van rooden angst bevend menschenikje. Koester hen, die door 't duisterste woud van hun gepeinzen menschenstemmen hooren schreien als uilengeklaag. Bescherm hen op wie de verbeelding aanwiekt met den suizenden vleugelzwiep van 'n fel, in de ruischende lucht-roeienden arend. Roep hen, die bebloed staan door hun helle-droomen, kreunen en weenen van hun wonden, die gebroken en gepijnigd de hel doorzwerven ieder uur van den nacht ! Zegen hen kind, en laaf ze aan de weekblanke borsten van je goddelijk mededoogen.

Jij kunt hun den zoeten stroom van 't witte, blanke moe-dervocht weer in den murwen, van angst en verschrikking dicht-geknelden mond doen vloeien.

Lieve, lieve ! Je kunt niet omvatten wat zoo'n droomenrijk 'n tweede leven is, vol van demonische ontzetting. Roep hen. Florence, die 't niet zéggen, maar werkelijk hevig lijden onder de nachtvisioenen en gebeurtenissen van zoo'n grootsch-bang droombestaan.

Nooit wilde ik vóór dien tijd gelooven, dat de aangroeiende cauchemars de vurige hersenen konden doortrillen van zóó'11 benauwing, dat de waanzin 'n uitweg van hoop nog lijkt.

Er komt over je heen huiveren een sentitief vermogen dat