Zegepraal

negentiende hoofdstuk.

Florence, wat 'n verrukking je schrijven van gisteren ! Ben je zoo gelukkig, nu je alles van m'n leven en mijn aandoeningen uit die ziekteperiode hoort ?Je bidt me voort te gaan. Zeker, heerlijk kind, ik zal vervolgen, maar vergeet niet, dat ik in mijn ontzaggelijk verlangen naar jou schrijf, leef, denk, voel, onderga. En dat al mijn herinneren van toén, toch staat in dien tooverkring van dat hevig-diepe, hevig-lieerlijke geloof in jou liefde.

Er zijn feiten gebeurd, die mij donkre smart gaven, die mij doorkrampten en doorsidderden van ellende, maar ik doorleefde ook een zalige smart, smart en herinneren van ons vroeger leven en onze vroegere gedachte-uitstortingen over 't heele menschelijk Bestaan ; herinnering, die eigenlijk in mijn ziekbed 't smartelijke geluk was van onze ongeziene verlangens.

Ik heb den ergsten fysieken martel nooit langer gevoeld, en nooit langer om willen denken, dan den duur dier pijn zelve ! Ik haat vertroeteling van eigen leed.

Maar er is in mijn ziekte één element geweest, dat me 'n huiverende psychische smart gaf, afgrijselijk ook van sensatie en aandoening :.. .. mijn droomen !

Ik ben nu zoover, dat ik weer loop en leef en me beweeg. Er gaat toch geen nacht voorbij, of ik word nog bezocht door pijnigendste en hevigste nachtmerries. Maar, zoodra ik er uit wakker schrik, dwing ik me tot rust. Ik dwing mezelf, niet te denken over den aard van 't gedroomde ; ik dwing me er toe