Zegepraal

279

gerucht, zakte af 't gesprek en gelol der koinmesaals, en verstierf 't geklikklak rondom uit de weer duisterende kamerhoeken.

De roode ripsgordijnen bloedden ; de ingewerkte pluchen ornamenten dropen, het brusselsche tapijt klikzoog nog bij eiken stap van Zus of verpleegster.

Langzamerhand rustte alles weer, Het moedertje poppedijnde nu en dan tegen haar verkalmd kleintje ; de ouwe brombeer was weggegromd in z'n bed.

Heel lang bleef ik nog met doorgloeide waakoogen wakker, in m'n benauwingen soms stilletjes binnen-in lachend om den humor van 't geval, om trekken van de komieke slaaptronie van den verhuur-meneer, verhuur-juffrouw, verhuur-zoons en dochter en de meid.

M'n kamer lag weer in z'n duisterigen schemer van 't nachtpitje en om me heen klikklakte en drupte 't nog zacht. Soms pinkelde van allen kant tegelijk 't druppelenspel neer op de verschillende vangdingen.

Onder 't droom'rige zachte gerucht en 't nagesuis van 't getik, sliep ik _Èwat in, koortsig, 't hoofd vol van onrust, benauwing en opgejaagdheid.

Ik droomde van 'n ontzaglijke grot waarin ik was wegge-goocheld midden in zee en om me heen zag en hoorde ik safierig gedrup van 't zeewater, op pracht-grillige ijspegels van m'n grot, geheimvol melodieeren.