Zegepraal

278

bed droop, verpleegsters bed dreef en beneden huilde sterker öp den jammer van 't moedertje, met den grom van den brombeer er doorheen.

't Was 'n trieste en griezelige gebeurtenis in 't holst van den guren winternacht, waarbij ik weer stom en machteloos neerlag, zonder 'n pees te kunnen verroeren.

Toch moest ik nu en dan lachen om 't galgenhumorachtige van 't geval, om den speelschen luim van 't dooiweer, dat in één slag 'n troep nuchtere en slaperige schepsels tot kijvende, zwoegende en troostelooze jammerlingen had gemaakt.

Ook in 't in- en uitgeloop van buren en dienstmeid, en in hun aangesjouw van de dwaast-komieke dingen, die je nooit ziet in den nacht, zat galgenhumor.

Een kwam inzeilen met 'n zak en 'n paar blompotten. '11 Andei׳ met manden. De verhuur-meneer smakte 'n pan met klaargeschilde aardappelen voor den volgenden dag, neer. De verhuurjuffer met 'r meid sjokten aan met bakken, borden, ouë soeptrien, hoedendoozen, sloffen, waterpotten, oude manke emmers en verslonsde serviesstukken.

Alles werd ingesleurd. De kommesaals chargeerden boven in de gang de herrie, kwamen opsjokken met hun nachtkasjes, handewaschkommen, schaterden plots weer weg achter hun deuren in schijn-gegeneerd gebarenspel.

En in de nachtkamer, hel doorvlamd van aangedragen lampen, gloeiden de wanden, verspookten daar 'n woesten schaduwen stoet.

Ik zag komische bochelruggen, gebukte, gedreinde en suffige koppen, en de geel-nachtelijke lampgloed wreekte zich op de tronies, de helpers en helpsters die hij vergrijnsde, begloeide met 'n helle wreede monsterlijkheid.

En rondom ging 't klikklak-gerucht van 't geweldige gelek, dat nu telkens in andere toonschalen verdrupte op hout, staal, glas, steen, blik en karton.

Na 'n paar uur zwaar gedweil en gezwoeg verstomde 't buren